(بدون عنوان)

زینب السادات هاشمی — Tue, 25 Mar 2008 09:22:18 GMT

به نام پروردگار گل های نرگس این روزها همه جا از عطر بهار پر شده. و دوباره عید است و بر سر چهار راه ها گل های نرگس را دسته دسته می فروشند. هر بار که کسی به سمت ماشین می آید، بی اختیار و بدون چانه زدنی چند دسته گل نرگس می خرم. به یاد آمدنت و در رکاب تو قدم زدن آن را می بویم و اشک از دیدگانم جاری می شود.شاید ابرهای آسمانند که بر صورتم می بارند و شاید لطف توست که چون باران بهار دلم را تازه می کند.روز گاری است که پرنده ی بی خانمان دلم در هوس دیدن روی تو ، مثل یک پرنده ی وحشی خود را به در و دیوار می زند تا راه فراری یابد. به هر طرف که راهی یابد می پرد و بال می زند، به این امید که در بوستان گل های نرگس بنشیند و درهر کجا که نامی ازتو می آورند، ماوا می گیرد. تو زیبا ترین گل روئیده در زمستانی و من،پرنده ای عاشق ... عاشق گل نرگس...و برای آرامش در کنار تو دل مرده و ناتوان شده است. گل نرگس من!خوب می دانم که وجود سرا پا خستگی ام را – خستگی از گناه – با عطر وجود تو قیاسی نیست ؛ همه جا بوی عید گرفته. بهار اهل بیت است و بهار طبیعت. اما در آستانه ی سال نو و سالگرد ولایتت بر جهان این پرنده را و همه ی پرندگان خسته دل را در حریمت امان بده . ما به تو محتاجیم و تو بهما مشتاق.اگر گل فروش چهار راه ها می دانست که با چه شوقی از او گل می خرم ، حتما همه ی گل هایش را به یک باره به من هدیه می کرد.خدای دگرگون کننده ی دل ها و دیده ها... به چشم و دلی دیگر برای دیدن و پذیرایی از گل نرگس محتاجم.خدای تغییر دهنده ی همه حالات به حالی خوش برای بوییدن گل نرگس محتاجم.خدای روزها و شب ها ، به شب و روزی زیباتر برای زیستن با گل نرگس محتاجم.این ها را تو خوب بلدی درمان کنی. پس تو گل فروش باش و من خریدار همه ی گل های نرگست. وقتی که نام خوب تو تکرار می شوددشت دلم به یاد تو گلزار می شودگفتم بهار سبز به یک گل نمی شوداما درون جان من انگار می شود….

اندر باب یتیمی

زینب السادات هاشمی — Tue, 25 Mar 2008 08:29:43 GMT

به نام او که مهربان است... مهربان ترین است

1- نهاد آموزش

سال 1380 بود؛ یک از شبهای دهه ی محرّم. سخنران محترم، جمله ای را بر زبان آورد که هنوز که هنوز است، در خاطرم جا خوش کرده و فراموشم نمی شود:"اگر ناظری به رفتار ما بنگرد، باورش می شود که ما پدر و صاحبی داشته باشیم ؟"به راستی که چنین است... شاید تنها لحظاتی اندک در شباروزمان، باور داشته باشیم که ما را پدری هست... صاحبی داریم. هر کاری دلمان (و تنها دلمان) می خواهد انجام می دهیم و با این وجود بر خود نام مسلمان (و حتی شیعه) می گذاریم... شده ایم "جمعِ اضداد".پیشوایان نور، ما را چنین گفته اند: "یتیمی، جدا شدن از پدر و مادر نیست؛ دشوارتر از آن جدایی از امام معصوم است". و ما شده ایم یتیمتر از هر یتیمی و بی آن که بدانیم، هر روز بر ابعاد این یتیمی می افزاییم...

***

هر جامعه، از نهادهای مختلفی تشکیل شده است؛ نهاد خانواده، سیاست، اقتصاد، دین، آموزش و... . اگر بتوانیم هر یک از این نهادها را به صورت مجزا ببینیم و در نهایت آنها را با هم ترکیب کنیم، شاید بتوانیم به تصویری واقعی از یتیمی دست پیدا کنیم. ناگفته نماند هدف این نگاشته، "تصویربرداری از وضعیت موجود" است و پس از دستیابی به این هدف است که چه بسا به "ارائه ی نسخه ای هر چند ناتمام" کمر همت بگمارد.برای شروع، از نهاد آموزش شروع می کنم. برای ما که در ایران به سر می بریم، پاسخ به این پرسش، بسیار راهگشاست:حال که دوران تحصیلات متوسطه –وچه بسا عالی- را پشت سر نهاده ایم، از نحوه ی تنظیم روابط خود با امام زنده مان چه میدانیم ؟همگی، حداقل در دوران تحصیل، حدوداً 10 کتاب تعلیمات دینی خوانده ایم. جز چند روایت –که آن هم برای مخاطب نوجوان "ساده فهم نشده"- با چه ابعادی از پروژه ی فردی-اجتماعیِ "انتظار" آشنا شده ایم؟ تازه بگذریم از این که در متدهای آموزشی نوین، "شیوهی غیرمستقیم" را کاراتر و ماناتر می دانند و ما از ارائه ی مثالهای بهجا و مناسب، ناتوانیم و مطالب را خیلی صریح -و اغلب غیرجذّاب- به خوردِ مخاطب می دهیم...نکته ی بعدی به "سطح دانش" معلمان و "انتظارباوری" آنان باز میگردد. در حالی که کتابهای چندانی در این حیطه، گردآوری نشده و حتی همین منابع هم توسط معلمان خوانده نشده و نمی شود، چگونه می توان از معلم انتظار داشت که پاسخگوی شبهات دانش آموزان نوجوانش باشد؟ از دیگر سو، به جهت نبود بینش ژرف در بین این عزیزان، باورمندی آنان نیز پایه و اساس درستی ندارد و چندان نمی توان گمان برد که در این چرخهی بدقواره، "نوجوانی منتظِر" بار بیاید.

ادامه دارد...

نوشته شده توسط پارسا

قلندران شهر وب

(بدون عنوان)

اندر باب یتیمی